close
تبلیغات در اینترنت
دعای سریع الاجابه و مستجاب
امروز : جمعه 25 آبان 1397

  • 27737 دانلود گلچین مداحی ایام فاطمیه/با قابلیت پخش آنلاین و گوش دادن
  • 23933 دعای بسیار بسیار عظیم الشان
  • 8489 رهبر انقلاب،آیت الله خامنه ای (حفظه الله) از نگاه بزرگان و علما
  • 7835 دانلود کتاب لغات و مفاهيم قرآن كريم در 3 جلد
  • 7827 تلاوت یک نفس فوق العاده از رافت حسین
  • 7711 دانلود کتاب تحف العقول عن آل الرسول صل الله علیه و آله
  • 5943 دانلود ترتیل کل قرآن با صدای ماهر حمد المعیقلی
  • 5041 دانلود نرم افزار جدید استخاره برای آندروید
  • 4673 دانلود ترتیل کل قرآن با صدای مشاری العفاسی با قابلیت پخش آنلاین
  • 4605 دانلود نرم افزار حدیث کساء برای اندروید
قالب گراف تبلیغات تبلیغات


آخرین های انجمن
نویسنده : محمد قبادی یکشنبه 28 مهر 1392ساعت11:44 بازدید23933بار


 

ابن عبّاس رضى اللَّه عنه روايت مى‏كند كه بر رسول خدا صلّى الله عليه و آله داخل شدم ديدم كه حضرت خندان و بسيار خوشحال هستند. عرض كردم: چه خبر است فداى شما باد پدر و مادرم اى رسول خدا؟ پس فرمودند: يا ابن عبّاس جبرئيل نزد من آمد در حالى كه به دست او صحيفه‏اى بود كه در آن دعائى از جهت كرامت من و از براى امّت من نوشته شده بود. پس جبرئيل گفت كه: يا محمّد اين را بگير و بخوان آنچه را كه در اوست و آن را تعظيم نماى. پس بدرستى كه اين گنجى از گنجهاى آخرت است و اين دعائى است كه خداى تعالى ...

 

و اين دعائى است كه خداى تعالى به تو و به امّت تو اكرام نموده است. پس گفتم: يا جبرئيل آن كدام است؟ پس جبرئيل كه رحمت خدا بر او و بر همه فرشتگان مقرّب باد گفت كه آن «سبحان‏«1» اللَّه العظيم [خ. ل.] و بحمده‏ «2»» است. ابن طاوس گويد كه: مقدّم‏ «3» مى‏دارم‏ «4» اوّلا ذكر ثواب اين دعا را تا «سبحان اللَّه العظيم» پس مى‏گويم كه: حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند: [اى جبرئيل‏] و چه چيز است ثواب كسى كه اين دعا را بخواند؟ پس جبرئيل گفت: يا محمّد مرا از ثوابى سؤال نموده‏اى كه آن را نمى‏داند مگر خداى تعالى، اگر همه درياها مركب و درختها قلم و فرشتگان آسمانها


______________________________

(1) از حضرت پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله منقول است كه هر كس «سبحان الله و بحمده» را در وقت صبح صد بار و در وقت شام صد مرتبه بگويد، خداى تعالى همه گناهان او را مى‏آمرزد و اگر چه مثل كف دريا باشد و از حضرت ابا عبد اللَّه امام جعفر صادق عليه السّلام مروى است كه هر كس بگويد «سبحان الله و بحمده»، خداى تعالى از براى او سه هزار حسنه مى‏نويسد و از او سه هزار سيئه محو مى‏نمايد و از براى او هزار درجه بالا مى‏برد و از اين كلمه مرغى در بهشت خلق مى‏شود كه از براى او تسبيح مى‏كند و ثواب آن تسبيح از آن شخص است «جامع الاخبار».


(2) يعنى تسبيح مى‏كنم تسبيح خدا را و حال آن كه متلبّسم به سپاس او. و اللَّه يعلم‏


(3) يعنى اوّلا ذكر ثواب و شرح اين قدر را يعنى ثواب «سبحان الله و بحمده» را مى‏نمايم، پس آنچه بعد از اين همه ثواب و شرح مذكور مى‏شود همين قدر است و هر گاه ثواب اين تمام شود، چنانچه من بعد اشاره خواهد نمود به قولش كه گفته: «و اجر دعاى اوّلى تمام شد» در ذكر و شرح دعاى ثانى شروع خواهد نمود يعنى از «سبحان الله العظيم تا به آخر». و اللَّه يعلم‏


(4) يعنى ثواب «سبحان الله و بحمده» را.

نويسنده بگردند و ثواب اين را به قدر هزار برابر مدّت بقاء دنيا بنويسند، هر آينه مركّب برطرف مى‏شود و قلمها شكسته مى‏شود و به يكدهم از ثواب آن نمى‏رسند. اى محمد قسم به حقّ كسى كه ترا به راستى به پيغمبرى فرستاده است كه نيست مردى و نه زنى كه اين دعا را بخواند مگر آن كه خداى تعالى از براى او ثواب چهار تن از فرشتگان و چهار پيغمبر را بنويسد.



امّا پيغمبران پس اوّلا ثواب تو را اى محمّد و ثواب عيسى و ثواب موسى و ثواب ابراهيم عليهم السّلام را و امّا فرشتگان پس اوّلا ثواب مرا و ثواب اسرافيل و ثواب ميكائيل و ثواب عزرائيل را. اى محمّد هر مردى يا زنى كه اين دعا را در مدّت عمر خود بيست مرتبه بخواند پس به درستى كه خداى تعالى او را به آتش جهنم عذاب نمى‏كند و هر چند از گناهان او باشد مثل كف درياها و قطره‏هاى باران و عدد ستاره‏ها و وزن عرش و كرسى و لوح و قلم و ريگ و موى و كرك و آفريده‏هاى بهشت و دوزخ كه خداى تعالى آن گناهان را مى‏آمرزد و از براى او به عوض هر گناهى هزار حسنه مى‏نويسد. اى محمّد و اگر آن شخص را همّى يا غمّى يا آزارى يا بيمارى يا علّتى يا تشنگى يا ترسى باشد و اين دعا را سه مرتبه بخواند، خداى تعالى حاجت او را بر مى‏آورد و شخصى كه از شير يا از گرگ بترسد يا داخل شدن بر پادشاه ظالمى را اراده داشته باشد و اين دعا را بخواند، پس خداى تبارك و تعالى از او هر بدى و مكروهى و آفتى را به حول و قوّت خود منع مى‏كند، كسى كه اين دعا را يك مرتبه در جنگ بخواند خداى تعالى او را قوّت هفتاد كس از جماعت حرب‏كنندگان را قوّت مى‏دهد و كسى كه اين دعا را بر درد سر يا درد شقيقه يا درد شكم يا بر آزار چشم يا بر گزيدن مارى يا عقربى بخواند خداى تعالى همه آنها را برطرف مى‏كند. اى محمّد كسى كه به اين دعا اعتقاد نياورد پس او از من برى است و كسى كه آن را انكار نمايد، پس به درستى كه از او بركت و خير برطرف مى‏شود.


حسن بصرى‏ «1» گفته كه: پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله از براى امّت خود بعد از قرآن دعائى را نگذاردند كه بهتر از اين دعا باشد. و سفيان ثورى گفته كه: هر كس حرمت اين دعا را نشناسد پس به درستى كه مشرف بر هلاك مى‏شود.


پس پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: اى جبرئيل از چه اين دعا بر همه دعاها تفضيل داده شده است؟ جبرئيل عرض كرد: از جهت آن كه اسم اعظم خداى تعالى در آن است و كسى كه اين دعا را بخواند قوّت حافظه و شعور و علم و عمر و صحّت بدن او چندين برابر زياده مى‏گردد و خداى تعالى از او هفتاد آفت از آفات دنيا و هفتصد آفت از آفتهاى آخرت را دفع مى‏نمايد.


ذكر ثواب و شرح دعاء سابق تمام شد «2» اكنون در ذكر ثواب و شرح دعاى ثانى شروع مى‏نمايم: بخش دوم اجر دعا از حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب صلوات اللَّه و سلامه عليه از حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده است آن كه فرمودند كه: جبرئيل عليه السّلام نازل شد در حالى كه و در عقب مقام ابراهيم نماز مى‏كردم. پس چون از نماز فارغ شدم از خداى تعالى براى امّت خود طلب آمرزش نمودم. پس جبرئيل عليه السّلام گفت: اى محمّد ترا حريص بر امّت‏


______________________________

(1) مترجم گويد كه حسن بصرى و سفيان ثورى هر دو از علماى اهل سنّت و از سركرده‏هاى صوفيه‏اند و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام هر دو را لعن كرده و سخن ايشان چندان اعتبارى ندارد، و ليكن شايد كه گاهى راست بگويند. الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ‏.


(2) يعنى سبحان الله العظيم تا به آخر دعا.



خود مى‏بينم و حال آن كه خداى تعالى به بندگان خود رحيم است. پس آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله به حضرت جبرئيل عليه السّلام فرمودند كه: اى برادر من تو دوست بر من و بر امّت من هستى، مرا دعائى تعليم نماى كه بعد از من به سبب آن دعا امتم مرا ياد كنند. پس جبرئيل عليه السّلام گفت: اى محمّد وصيّت مى‏كنم ترا آن كه امّت خود را امر نمائى كه سه روز ايّام البيض‏ «1» را روزه گيرند كه سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماهى است، و وصيّت مى‏كنم ترا آن كه امّت خود را امر نمائى كه در اين سه روز اين دعاى شريف را بخوانند. پس به درستى كه عرش را حمله آن به بركت اين دعا برداشتند و من به زمين نازل مى‏شوم و به آسمان بالا مى‏روم به بركت اين دعا و اين دعا بر درهاى بهشت و بر حجره‏ها و كنگره‏ها و بر منزلهاى آن نوشته شده است و به بركت اين دعا درهاى بهشت گشوده مى‏شود و به سبب اين خلايق در روز قيامت به امر خدا محشور مى‏شوند و كسى كه از امّت تو اين دعا را بخواند، خداى تعالى عذاب قبر را از او برطرف مى‏كند و او را از فزع اكبر و از آفتهاى دنيا و آخرت نگاه مى‏دارد، و كسى كه آن را بخواند خداى تعالى او را از عذاب آتش نجات مى‏دهد، پس بعد از آن پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله جبرئيل را از ثواب اين دعا سؤال نمودند. پس جبرئيل عليه السّلام عرض كرد: يا محمّد هر آينه به تحقيق كه مرا از چيزى سؤال نموده‏اى كه بر وصف آن قادر نيستم و اندازه او را به غير از خدا نمى‏داند؛ اى محمّد اگر درختهاى دنيا قلم و درياها مركّب و همه خلايق نويسنده بگردند بر نوشتن ثواب قارى اين دعا قدرت ندارند و بنده‏اى اين دعا را نمى‏خواند و حال آن كه اراده نموده باشد آزادى را مگر آن كه خداى تعالى او را آزاد مى‏گرداند و او را از قيد بندگى خلاص مى‏كند و اين را مغمومى نمى‏خواند مگر آن كه خداى تعالى غم و اندوه او را برطرف نمايد و نمى‏خواند به اين دعا خداى را طلب‏كننده حاجتى مگر آن كه خداى عزّ و جلّ حاجت او را در دنيا و آخرت ان شاء اللَّه برآورد و او را از مرگ ناگهانى و هول قبر و فقر در دنيا نگاه مى‏دارد و خداى تبارك و تعالى به او اذن در شفاعت را در قيامت عطا مى‏نمايد در حالى كه روى او خندان باشد و خداى تعالى او را به بركت اين دعا در دار السّلام‏ «2» داخل مى‏كند و او را در غرفه‏هاى بهشت ساكن مى‏گرداند و او را از حلّه‏هاى جنّت مى‏پوشاند كه كهنه نمى‏شوند و كسى كه روزه گيرد و اين دعا را بخواند خداى عزّ و جلّ مى‏نويسد از براى او مثل ثواب جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل و ابراهيم خليل و موسى كليم و عيسى و محمّد صلوات اللَّه عليهم اجمعين. پس پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: هر آينه به تحقيق كه تعجّب نمودم از بسيارى آنچه جبرئيل از ثواب از براى خواننده اين دعا ذكر نمود. بعد از آن جبرئيل عرض كرد: اى محمّد احدى از امّت تو نيست كه اين دعا را در مدّت عمر خود يك مرتبه بخواند مگر آن كه خداى تعالى او را روز قيامت محشور مى‏كند و حال آن كه روى او چون ماه شب بدر مى‏درخشد. پس مردمان پرسند كه اين كيست؟ آيا اين شخص پيغمبر است؟ پس ملائكه گويند كه: پيغمبر و نه فرشته نيست بلكه او بنده‏اى از بندگان خدا است از فرزندان آدم كه در مدّت عمر خود يك مرتبه اين دعا را خوانده است و خداى عزّ و جلّ به او اين كرامت را بخشيده است.



پس جبرئيل به پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله عرض كرد: اى محمّد كسى كه پنج مرتبه اين دعا را بخواند در روز قيامت محشور خواهد شد و حال آن كه من بر قبر او ايستاده باشم و براقى از بهشت با من خواهد بود و ايستاده خواهم بود تا وقتى كه آن‏


______________________________

(1) اين سه روز را ايام بيض گويند از جهت آن كه تمام روز و شب آنها سفيد و روشن است، روز آنها به سبب آفتاب و شب آنها به سبب ماه چه از اوّل شب تا به وقت صبح، ماه طالع است. و اللَّه يعلم‏


(2) بهشت را دار السّلام گويند از جهت آن كه ساكنان آن از تكليفات و آزارها و تعب‏ها و عقوبت‏ها به سلامت هستند يا از جهت آن كه ملائكه اهل آن را سلام و سپاس مى‏نمايد.


و اللَّه يعلم‏



شخص بر براق سوار شود و از آن پائين نمى‏آيد مگر در دار النعيم دائمى و از براى او حسابى نخواهد بود «1» و در بهشت همسايه ابراهيم عليه السّلام و در جوار محمّد صلّى اللَّه عليه و آله خواهد بود و من از براى خواننده اين دعا از مرد و زن ضامنم آن كه خداى تعالى او را عذاب ننمايد و هر چند گناهان او بيشتر از كف درياها و قطره‏هاى باران و برگ درختان و عدد مردمان از اهل بهشت و دوزخ باشد و آن كه خداى عزّ و جلّ امر نمايد از براى آن شخص ثواب يك حجّ و يك عمره مقبول بنويسند.



اى محمّد كسى كه را در وقت خواب پنج مرتبه اين دعا را با وضو قرائت نمايد پس به درستى كه ترا در خواب مى‏بيند و تو او را به بهشت بشارت خواهى داد و كسى كه گرسنه يا تشنه باشد و چيزى را نيابد كه بخورد و نه آنچه را كه بياشامد يا آن كه بيمار باشد و اين دعا را بخواند پس به درستى كه خداى به بركت اين دعا از او برطرف مى‏نمايد آنچه را كه در اوست و او را چيزى مى‏دهد كه بخورد و بياشامد و از براى او مطالب دنيا و آخرت او را برمى‏آورد و كسى كه از او چيزى دزديده شود يا از او غلامى بگريزد پس برخيزد و وضو سازد و دو ركعت يا چهار ركعت نماز گذارد و در هر ركعت سوره حمد يك بار و سوره اخلاص دو مرتبه بخواند، پس بعد از سلام اين دعا را بخواند و آن صحيفه را كه اين دعا در آن نوشته شده باشد پيش روى خود يا در زير سر خود بگذارد، پس بدرستى كه خداى تعالى مشرق و مغرب را جمع مى‏كند و آن غلام گريخته را به بركت اين دعا بر مى‏گرداند ان شاء اللَّه تعالى و اگر از دشمنى بترسد پس اين دعا را بر خود بخواند خداى تعالى او را در پناهى محكم مى‏گرداند و دشمن بر او قدرت نمى‏يابد و بنده‏اى نيست كه اين را بخواند و بر او قرضى باشد مگر آن كه خداى تعالى قرض او را ادا نمايد و از براى او شخصى را ميسّر گرداند كه قرض او را ادا نمايد ان شاء اللَّه و كسى كه اين دعا را بر بيمارى بخواند خداى تعالى آن بيمار را به بركت اين دعا شفا مى‏دهد. پس اگر بنده مؤمنى كه به خداى عزّ و جلّ اخلاص داشته باشد، اين را بر كوهى بخواند هر آينه آن كوه به اذن خدا حركت مى‏كند و كسى كه به نيّتى خالص اين را بر آب بخواند هر آينه آن آب يخ مى‏زند و تعجّب مكن از اين فضيلتهائى كه در شأن اين دعا ذكر شد، پس به درستى كه در اين دعا اسم اعظم خداى تعالى است و بدرستى كه هر گاه اين دعا را قارى بخواند و آن را ملائكه و جنّ و انس بشنوند پس از براى خواننده آن دعا مى‏كنند و خداى تعالى دعاى ايشان را مستجاب مى‏گرداند و همه اينها كه مذكور شد به بركت خداى تعالى و به بركت اين دعاست و به درستى شخصى كه به خدا و رسول او و به اين دعا ايمان آورده باشد، بايد كه چيزى را به خاطر نگذراند و در دل خود به سبب آنچه در شأن اين دعا ذكر نموده شد، شكى نيندازد، به درستى كه خداى تعالى كسى را كه مى‏خواهد بدون اندازه‏اى روزى مى‏گرداند و كسى كه اين دعا را بخواند و ياد گيرد و بنويسد پس بايد كه به اين بر احدى از مسلمانان بخل نورزد. و حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: من اين دعا را در جنگى نخواندم مگر آن كه من در آن جنگ به بركت اين دعا بر دشمنان خود ظفر يافتم و آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: شخصى كه اين دعا را بخواند به او نور اولياء در روى او عطا كرده مى‏شود و از براى او هر امر دشوارى آسان مى‏گردند و براى او هر امر آسانى ميسّر مى‏شود. و حسن بصرى گفته كه: هر آينه به تحقيق كه در فضل اين دعا چيزهايى را شنيده‏ام كه قادر نيستم آن‏ها را وصف نمايم و اگر كسى آن را بخواند و پاى خود را به زمين بزند هر آينه زمين حركت مى‏كند. و سفيان ثورى گفته كه ويل و واى بر كسى كه حقّ اين دعا را نشناسد. پس بدرستى شخصى كه حقّ و


______________________________

(1) يعنى حساب روز قيامت بلكه بى‏حساب داخل بهشت خواهد شد، يعنى خداى تعالى حقوق خود را خواهد بخشيد و امّا حقوق الناس پس شك نيست كه مؤاخذه و حساب خواهد شد و ممكن است كه حقوق الناس را نيز خداى تعالى ببخشد به اين نحو كه صاحبان حقوق را به سبب دادن نعمتهاى بسيار به ايشان راضى نمايد كه ايشان نيز حقّهاى خود را به آن شخص ببخشند پس بعد از آن بى‏حساب به بهشت رود. و اللَّه يعلم‏



حرمت اين را بشناسد، خداى تعالى او را از هر سختى نگاه مى‏دارد [و اگر قرض دارى آن را بخواند، خداوند قرض او را ادا نمايد] و براى او همه امرها را آسان مى‏گرداند و او را از هر مكروهى نگاه مى‏دارد و از او هر بدى را برطرف مى‏نمايد و او را از هر بيمارى و علّتى نجات مى‏دهد و همّ و غمّ را از او زايل مى‏گرداند. پس اين دعا را ياد بگيريد و ياد بدهيد پس بدرستى كه در اين دعا خير بسيار است. ابن طاوس گويد: و اين دعا دعاى ثانى در اين كتاب است و آن‏ «1» دعا اين است: تسبيح مى‏كنم تسبيح‏ «2» خدايى كه بزرگ است و متلبّسم به حمد او منزه است خدا تعجب مى‏كنم‏ «3» از خدائى كه چه چيز او را مالك گردانيده [و تعجب مى‏كنم از پادشاهى كه چه چيز توانا نموده است او را] و منزه است او و تعجب است از بسيار قادرى كه او را چيز بزرگ كرده او را و منزه است خدا و تعجب مى‏كنم از بزرگى كه چه چيز او را جليل نموده و منزه است او و تعجب است از بزرگى كه چه چيز او را شريف نموده و منزه است خدا و تعجب است از شريفى كه او را چه چيز مهربان نموده و تعجب است از مهربانى كه چه چيز او را عزيز نموده و تعجب مى‏كنم از عزيزى كه چه چيز او را بزرگ نموده و تعجب مى‏نمايم از بزرگى كه چه چيز او را هميشگى نموده و تعجب است از دائمى كه چه چيز او را بلند نموده و تعجّب است از بلند مرتبه‏اى كه چه چيز او را رفعت داده و تعجب مى‏نمايم از رفيعى كه چه چيز او را حسن داده و تعجب است از نيكوئى كه چه چيز او را نورانى گردانيده و تعجب است از روشنى كه چه چيز او را ظاهر كرده است و تعجب است از ظاهرى كه چه چيز او را پنهان نموده و تعجب از پنهانى كه چه چيز او را دانا نموده و تعجب است از دانائى كه چه چيز او را خبردار گردانيد و تعجب است از خبردارى كه چه چيز او را كريم نموده و تعجب است از بخشنده‏اى كه چه چيز او را مهربان نموده‏ «4» و تعجب است از مهربانى كه چه چيز او را بينا گردانيده است و تعجب است از بينائى كه چه چيز او را شنوا نموده است و تعجب است از شنوائى كه چه چيز او



______________________________

(1) اين دعا به دعاى صحيفه مشهور است، از جهت آن كه جبرئيل عليه السلام آن را بر صحيفه‏اى نوشته بر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله نازل نمود چنانچه در شرح دعاى سابق مذكور شد. و اللَّه يعلم‏


(2) تسبيح به معنى منزّه نمودن و پاكيزه گردانيدن است و مراد اعتقاد داشتن و اظهار نمودن است به آن كه خداى تعالى در ذات و صفات و افعال از نقصها و عيبها پاكيزه است و چون بنده نسبت تسبيح كردن را به خود داد چنانچه گفت سبحان الله يعنى تسبيح مى‏كنم خدا را تسبيح كردنى خوف اين است كه مبادا در اين نسبت عجبى و شادى روى نمايد كه من مصدر چنين امرى و عبادتى عظيم گرديدم بنا بر اين تدارك و بازيافت آن نموده مى‏گويد كه «و بحمده» يعنى من متلبّسم به حمد او يعنى حمد و سپاس او را لباس خود گردانيده‏ام بر اين كه مرا از اهل تسبيح‏كنندگان خود و قابل عبادت خود گردانيد و توفيق اين را به من داده. و اللَّه يعلم‏


(3) «سبحانه من إله ما أقدره» يعنى تعجب مى‏كنم يا آن كه محلّ تعجب است از خدايى كه در ذات و در صفات او چه چيز است كه منشأ شده است و سبب گشته از براى قدرت و توانائى او. حاصل معنى آن كه از قدرت و توانائى او تعجب مى‏نمايم از جهت آن كه احدى آن را ادراك نمى‏تواند نمود و به آن قدرت كسى نمى‏تواند رسيد، محلّ تعجب بسيار است و همچنين است فقرات ديگر تا به آخر دعا. و كلمه «سبحان الله» در اصل به معنى تنزيه و تقديس است يعنى منزّه است خداى تعالى يا آن كه تسبيح مى‏كنم خدا را و در اين فقرات دعا كنايه از تعجّب است چه هر گاه انسان از چيزى تعجّب مى‏كند مى‏گويد «سبحان الله» چنانچه ترجمه به آن شده. و اللَّه يعلم بحقايق الامور


(4) لطف به معنى مهربانى و علم به امور پنهان و لطيف آمده است و لطافت در اصل به معنى مقابل كثافت است.



را نگاهدارنده گردانيده و تعجب است از نگاهدارنده‏اى كه چه چيز او را توانگر گردانيده و تعجب است از توانگرى كه چه چيز او را صاحب عطا نموده و تعجب است از دهنده‏اى كه چه چيز او را بى‏نياز گردانيده و تعجب است از بى‏نيازى كه چه چيز او را صاحب بخشش نموده و تعجب است از بخشنده‏اى كه چه چيز او را وسعت داده و تعجب است از رزق دهنده‏اى كه چه چيز او را صاحب بخشش نموده و تعجب است از صاحب بخششى كه چه چيز او را صاحب احسان نموده و تعجب است از صاحب عطيه‏اى كه چه چيز او را منعم گردانيده و تعجب است از نعمت دهنده‏اى كه چه چيز او را ستوده گردانيده و تعجب است از ستوده‏اى كه چه چيز او را رحيم گردانيده و تعجب است از رحم‏كننده‏اى كه چه چيز او را سخت گردانيده و تعجب است از سخت‏گيرى كه چه چيز او را قوّت داده و تعجب است از صاحب قوّتى كه چه چيز او را حليم نموده [او را حكيم گردانيده‏] و تعجب است از حلم‏كننده‏اى [حكيمى‏] كه چه چيز او را صاحب قهر نموده و تعجب است از صاحب قهرى كه او را چه بر پاى داشته و تعجب است از بخود برپائى كه [چه چيز او را حمد كرده و تعجب است از حمد شده‏اى‏] كه چه چيز او را هميشگى نموده و تعجب است از هميشه‏اى [كه او را چه باقى داشته و تعجب است از باقى‏اى‏] كه چه چيز او را بى‏همتا نموده و تعجب است از بى‏همتائى كه چه چيز او را يكتا نموده و تعجب است از يكتائى كه چه چيز او را مقصود و بى‏نياز گردانيده و تعجب است از بى‏نيازى كه چه چيز او را صاحب ملك نموده و تعجب است از مالكى كه چه چيز او را صاحب اختيار نموده و تعجب است از صاحب اختيارى كه چه چيز او را بزرگ نموده و تعجب است از بزرگى كه چه چيز او را كامل و تمام نموده و تعجب است از كاملى كه چه چيز او را تمام نموده و تعجب است از تمامى كه چه چيز او را نيكو گردانيده و تعجب است از نيكوئى كه چه چيز او را صاحب فخر نموده و تعجب است از فخركننده‏اى كه چه چيز او را «1» دور ساخته و تعجب است از دورى كه چه چيز او را نزديك ساخته و تعجب است از نزديكى كه چه چيز او را غالب و قوى گردانيده و تعجب است از غلبه‏كننده‏اى كه چه چيز او را مسلّط نموده و تعجب است از مسلّطى كه چه چيز او را عفوكننده نموده و تعجب است از عفوكننده‏اى كه چه چيز او را احسان‏كننده كرده و تعجب است از احسان‏كننده‏اى كه چه چيز او را نيكوكار نموده و تعجب است از نيكوكارى كه چه چيز او را قبول توبه‏كننده نموده‏ «2»



______________________________

(1) از آن كه كسى ادراك آن تواند نمود.


(2) يعنى در ذات و صفات خداى تعالى چه چيز است كه سبب گشته به اين كه توبه بندگان را قبول مى‏كند و از تقصير ايشان در مى‏گذرد. و اللَّه يعلم‏



و تعجب است از قبول توبه‏كننده‏اى كه چه چيز او را جزا دهنده نموده و تعجب است از جزا دهنده‏اى كه چه چيز او را صاحب مغفرت نموده و تعجب است از آمرزنده‏اى كه چه چيزى او را بزرگ نموده است و تعجب است از بزرگى كه چه چيز او را صاحب جبروت نموده و تعجب است از صاحب جبروتى كه چه چيز او را جزا دهنده نموده و تعجب است از جزا دهنده‏اى كه چه چيز او را حاكم گردانيده و تعجب است از حكم‏كننده‏اى كه چه چيز حكم او را ممضى نموده‏ «1» و تعجب است از حاكمى كه چه چيز جارى نموده امر او را و تعجب است از جارى در حكمى كه چه صفت صاحب رحم نموده او را و تعجب است از رحم‏كننده‏اى كه چه صفت خلق‏كننده گردانيده او را و تعجّب است از خلق‏كننده‏اى كه چه چيز او را صاحب غلبه نموده تعجب است از غلبه نماينده‏اى كه چه امر او را صاحب مملكت نموده و تعجب است از صاحب مملكتى كه چه صفت او را صاحب قدرت نموده و تعجب است از توانائى كه چه چيز او را بلند مرتبه نموده و تعجب است از بلند مرتبه‏اى كه چه صفت او را شريف گردانيده و تعجب است از صاحب شرفى كه چه امر او را رزق دهنده گردانيده و تعجب است از روزى دهنده‏اى كه چه چيز او را نگاه دارنده رزق او را «2»و تعجب است از نگاه دارنده رزقى كه چه چيز او را روزى بخشنده نموده و تعجب است از روزى گستراننده‏اى كه چه چيز راهنما گردانيده او را و تعجب است از راهنمائى كه چه چيز او را راستگوى نموده و تعجب است از راستگوئى كه چه چيز او را ظاهر گرانيده و تعجب است از ظاهرى كه چه چيز منزّه از عيبها نموده او را و تعجب است از منزّهى كه چه چيز او را پاكيزه [ظاهر] نموده و تعجب است از پاكيزه‏اى [آشكارى‏] كه چه چيز او را پاك نموده و تعجب است از پاكى كه چه چيز باقى داشته او را و تعجب است از باقى‏اى كه‏ «3» چه چيز او را اعاده‏كننده نموده و تعجب است از اعاده‏كننده‏اى كه چه چيز او را خلق‏كننده نموده و تعجب است از خلق‏كننده‏اى [كه چه چيز او را نگاهدارنده نموده و تعجب است از نگاهدارنده‏اى كه چه چيز او را يارى كرده و تعجب است از يارى‏كننده‏اى‏] كه چه چيز او را صاحب بخشش كرده و تعجب است از بسيار بخشنده‏اى كه چه چيز او را توبه قبول‏كننده نموده و



______________________________

(1) حاصل معنى آن كه تعجب از حاكمى كه حكم او چه ممضى است.


(2) يعنى تعجب است از فراخى و توسعه دهنده روزى به بعضى از مردم كه خواهد و نگاهدارنده و تنگ نماينده روزى بر بعضى ديگر و اين كنايه از كمال قدرت خداى تعالى است چنانچه وارد شده كه خداى تعالى خافض و رافع است و معزّ و مذلّ است يعنى كسى را كه خواهد پس مرتبه مى‏كند و شخصى را كه اراده نمايد بلند مرتبه مى‏نمايد و عزيز مى‏نمايد هر كه را خواهد و خوار مى‏نمايد آن كه را خواهد حاصل معنى آن كه و تعجب است از كمال قدرت خداى تعالى. و اللَّه يعلم‏


(3) يعنى تعجب است از باقى كه به چه چيز مخلوقات را بعد از معدوم شدن آنها جهت حساب و عقوبت در روز قيامت اعاده مى‏كند- و اللَّه يعلم- حاصل مضمون آن كه تعجّب است از پاكى كه چه باقى و دايمى است.



تعجب است از توبه قبول‏كننده‏اى كه چه چيز او را صاحب كرم نموده و تعجب است از صاحب كرمى كه چه چيز او را يارى‏كننده [بينا] نموده و تعجب است از يارى‏كننده‏اى [بينائى‏] كه چه چيز او را سالم گردانيده و تعجب است از سالمى‏ «1» كه چه چيز او را شفا دهنده نموده و تعجب است از شفا دهنده‏اى كه چه چيز او را خلاص‏كننده نموده و تعجب است از نجات دهنده‏اى كه چه چيز نيكوكار نموده او را و تعجب است از نيكوكارى كه چه چيز او را طلب‏كننده‏ «2» نموده و تعجب است از طلب‏كننده‏اى كه چه چيز او را صاحب ادراك نموده و تعجب است از ادراك‏كننده‏اى كه چه چيز او را قوى گردانيده و تعجب است از صاحب قوّتى كه چه چيز او را مهربان كرده و تعجب است از مهربانى كه چه چيز عادل نموده و تعجب است از عادلى كه چه چيز امر او را محكم نموده و تعجب است از محكم‏كننده‏اى كه چه چيز او را داناى با تدبير نموده و تعجب است از حكيمى كه چه چيز او را كفيل و ضامن گردانيده‏ «3» و تعجب است از ضامنى كه چه چيز او را دانا گردانيده [و تعجب است از دانايى كه چه چيز او را با ستايش نموده خ. ل.- و تعجب است از دانايى كه چه چيز او را با رابطه كرده است و تعجب است از با رابطه‏اى كه چه چيز او را كافى كرده است و تعجب است از كافى‏اى كه چه چيز او را حساب‏كننده قرار داده و تعجب است از حساب‏كننده‏اى كه چه چيز او را تام و كامل كرده و تعجب است از تام و كاملى كه چه چيزى او را قديمى گردانيده‏] و او را تسبيح مى‏كنم تسبيح كردنى اوست خداى بزرگ و متلبّسم به سپاس او و همه حمد از براى خداست و معبودى مگر خدا نيست و خدا بزرگتر است از آنكه بوصف درآيد و از براى خداست حمد و نيست حركتى و نه توانائى مگر بخداى بلند مرتبه بزرگ دفع‏كننده هر بلائى. و اوست كافى مرا و نيكو معتمد است او.



[سفيان ثورى گفته كه صح.] واى بر كسى‏ «4» كه قدر و حرمت اين دعا را نشناسد. پس بدرستى كسى كه حقّ اين دعا را بداند و حرمت آن را نگاه دارد خداى تعالى او را از هر سختى و دشوارى و بيمارى و غم به بركت اين دعا نگاه مى‏دارد. اين دعا را پس ياد بگيريد و تعليم نمائيد، پس در اين دعا است بركت و خير بسيار در دنيا و آخرت ان شاء اللَّه تعالى.


______________________________

(1) يعنى سالم است از نقصها و عيبها يا آن كه مر مخلوقات را سلامتى دهنده است. و اللَّه يعلم‏


(2) يعنى طلب‏كننده است دوستان خود را جهت ثواب دادن و دشمنان خود را جهت عقاب نمودن. و اللَّه يعلم‏


(3) يعنى از كسى كه ضامن و متكلف است رزقهاى مخلوقات را.


(4) ظاهر آن است كه اين فقره زياد باشد زيرا كه پيش از ذكر دعا نيز مذكور شده است و ليكن چون در نسخه‏هاى صحيح بود لهذا ترجمه نموده اعاده آن نموده. و اللَّه يعلم‏

 

 

دعای کرامت امت مسلمان
 


سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ سُبْحَانَهُ مِنْ إِلَهٍ مَا أَمْلَكَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيكٍ مَا أَقْدَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَدِيرٍ مَا أَعْظَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ 

مِنْ عَظِيمٍ مَا أَجَلَّهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَلِيلٍ مَا أَمْجَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَاجِدٍ مَا أَرْأَفَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَءُوفٍ مَا أَعَزَّهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ 

عَزِيزٍ مَا أَكْبَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَبِيرٍ مَا أَقْدَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَدِيمٍ مَا أَعْلَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَالٍ مَا أَسْنَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَنِيٍّ مَا 

أَبْهَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَهِيٍّ مَا أَنْوَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنِيرٍ مَا أَظْهَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ ظَاهِرٍ مَا أَخْفَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَفِيٍّ مَا أَعْلَمَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ عَلِيمٍ مَا أَخْبَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَبِيرٍ مَا أَكْرَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَرِيمٍ مَا أَلْطَفَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ لَطِيفٍ مَا أَبْصَرَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ بَصِيرٍ مَا أَسْمَعَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَمِيعٍ مَا أَحْفَظَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَفِيظٍ مَا أَمْلَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيٍّ مَا أَوْفَاهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ وَفِيٍّ مَا أَغْنَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَنِيٍّ مَا أَعْطَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُعْطٍ مَا أَوْسَعَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَاسِعٍ مَا أَجْوَدَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ جَوَادٍ مَا أَفْضَلَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُفْضِلٍ مَا أَنْعَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنْعِمٍ مَا أَسْيَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَيِّدٍ مَا أَرْحَمَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ رَحِيمٍ مَا أَشَدَّهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَدِيدٍ مَا أَقْوَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَوِيٍّ مَا أَحْكَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَكِيمٍ مَا أَبْطَشَهُ وَ سُبْحَانَهُ 

مِنْ بَاطِشٍ مَا أَقْوَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَيُّومٍ مَا أَحْمَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَمِيدٍ مَا أَدْوَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ دَائِمٍ مَا أَبْقَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاقٍ 

مَا أَفْرَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَرْدٍ مَا أَوْحَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَاحِدٍ مَا أَصْمَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ صَمَدٍ مَا أَمْلَكَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَالِكٍ مَا أَوْلَاهُ 

وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَلِيٍّ مَا أَعْظَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَظِيمٍ مَا أَكْمَلَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَامِلٍ مَا أَتَمَّهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ تَامٍ‏ مَا أَعْجَبَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ عَجِيبٍ مَا أَفْخَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَاخِرٍ مَا أَبْعَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَعِيدٍ مَا أَقْرَبَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَرِيبٍ مَا أَمْنَعَهُ وَ سُبْحَانَهُ 

مِنْ مَانِعٍ مَا أَغْلَبَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَالِبٍ مَا أَعْفَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَفُوٍّ مَا أَحْسَنَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُحْسِنٍ مَا أَجْمَلَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ 

جَمِيلٍ مَا أَقْبَلَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَابِلٍ مَا أَشْكَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَكُورٍ مَا أَغْفَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَفُورٍ مَا أَكْبَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَبِيرٍ 

مَا أَجْبَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَبَّارٍ مَا أَدْيَنَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ دَيَّانٍ مَا أَقْضَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَاضٍ مَا أَمْضَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَاضٍ مَا 

أَنْفَذَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ نَافِذٍ مَا أَرْحَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَحِيمٍ مَا أَخْلَقَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَالِقٍ مَا أَقْهَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَاهِرٍ مَا أَمْلَكَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيكٍ مَا أَقْدَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَادِرٍ مَا أَرْفَعَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَفِيعٍ مَا أَشْرَفَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَرِيفٍ مَا أَرْزَقَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ رَازِقٍ مَا أَقْبَضَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَابِضٍ مَا أَبْسَطَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاسِطٍ مَا أَهْدَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ هَادٍ مَا أَصْدَقَهُ وَ 

سُبْحَانَهُ مِنْ صَادِقٍ مَا أَبْدَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَادِئٍ مَا أَقْدَسَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قُدُّوسٍ مَا أَظْهَرَهُ [مَا أَطْهَرَهُ‏] وَ سُبْحَانَهُ مِنْ ظَاهِرٍ 

[مِنْ طَاهِرٍ] مَا أَزْكَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ زَكِيٍّ مَا أَبْقَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاقٍ مَا أَعْوَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَوَّادٍ [مُعِيدٍ] مَا أَفْطَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ 

مِنْ فَاطِرٍ مَا أَرْعَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَاعٍ مَا أَعْوَنَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُعِينٍ مَا أَوْهَبَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَهَّابٍ مَا أَتْوَبَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ 

تَوَّابٍ مَا أَسْخَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَخِيٍّ مَا أَبْصَرَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَصِيرٍ مَا أَسْلَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَلِيمٍ مَا أَشْفَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ 

شَافٍ مَا أَنْجَاهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنْجٍ مَا أَبَرَّهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَارٍّ مَا أَطْلَبَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ طَالِبٍ مَا أَدْرَكَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُدْرِكٍ مَا 

أَشَدَّهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَدِيدٍ مَا أَعْطَفَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُتَعَطِّفٍ مَا أَعْدَلَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَادِلٍ مَا أَتْقَنَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُتْقِنٍ مَا 

أَحْكَمَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَكِيمٍ مَا أَكْفَلَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَفِيلٍ مَا أَشْهَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَهِيدٍ مَا أَحْمَدَهُ وَ سُبْحَانَهُ هُوَ اللَّهُ الْعَظِيمُ وَ 

بِحَمْدِهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ دَافِعِ‏ كُلِّ بَلِيَّةٍ وَ هُوَ حَسْبِي وَ 

نِعْمَ الْوَكِيل‏


کتاب مهج الدعوات و منهج العنایات سید بن طاووس (ره)
 
 
 
 

دسته بندی : نوشته ها، ائمه اطهار،
دیدگاه ها
این نظر توسط ابراهيمي در تاریخ 1396/3/14 و 11:19 دقیقه ارسال شده است

با سلام
بعضي فقرات اجر دعا با اسلام و تعاليم مبين آن منافات دارد و ظاهراً كسي كه اين ثواب نامه را مي خواند به آنها توجهي نمي كند. اين ثواب هايي كه براي اين دعا آمده همان هايي است كه براي دعاي حبي و گنج العرش و امثال آن وارد شده است و چنين مي نمايد كه كسي يك چنين ثوابي را نوشته و بعد آن را در اول دعاهاي ساختگي با چنان عظمتي! وارد كرده است. همه اين دعاها داراي اسم اعظم هستند، پس عظيم الشأن هم هستند!
پس بايد دست كم نگيريم!
سيد بن طاووس اخباري بوده و شيفته دعا تا جايي كه در بعضي كتاب هايش دعاهايي را هم از خودش مي آورد.
از طرفي چنان كه بزرگان فن گفته اند او خبر واحد را حجت مي داند و اين خبر بدون سند هم در اين كتاب جاي تعجب ندارد. بلكه «تعجب» در اين است كه چرا اين نوع ادعيه دوباره سر از عزلت خاموشان برون كشيده و جلوه اي صد چندان به خود بخشيده و به جاي ندبه ها و توبه ها و شرم از گناه و تفكر در عالم خلقت، شهره اي به هم زده است. و تعجب اين كه عوام الناس چنان به آن التفات يافته اند كه به ثواب آن بيشتر از خود دعا! عنابت دارند و بارها آن را مي خوانند.
اين گونه ثواب ها جز اينكه مردم را هدف ساخته و قصد ترك حلال ها را دارد و راه ترويج معاصي را هموار مي كند (چنانكه شنيده مي شود - عيبي ندارد اين دعا را خوانده ايم همه چيز داريم - گناه بكنيم خدا قبلاً به ثواب اين دعا آن را بخشيده!!-) چيزي براي آخرت ندارد. بهتر است تنها يك آيه از قرآن را بخوانيم و در آن تدبر كنيم كه لااقل فهميده از دنيا برويم كه اجرها در آن است.
شيخ عباس قمي با اينكه به ادعيه توجهي خاص دارد اما حق را فرو نمي گذارد و در مفتايح الجنان در خصوص اين نوع ادعيه مي گويد: شایسته است که انسان از شنیدن اینها عوض خنده، گریه کند.
پاسخ : دوست عزیز امیدوارم یک مقدار سواد خود را بالا برده و در مودر بزرگانی همچون سید بن طاووس با احترام بیشتری صحبت کرد چون او کسی است که از سن تکلیف دچار معصیت نشده(البته باز به این سخن من ایراد نگیری که معصوم هست!) و بزرگانی مثل آیت الله بهجت و آیت الله قاضی و آقا بزرگ تهرانی سخن اورا حجت میدانند بر علم رجال و ...
او کسی که با حضرت بقیة الله در ارتباط بوده و رابطه بسیار نزدیک داشته و کتاب مهج الدعوات او که شما آن را با سخنانتان کوچک شمردید یکی از مناب اصیل ماست در دعا.
بزرگان او را جزو سه عالمی شمرده اند که شب قدر را درک کرده اند به معنای واقعی یعنی با دیدن چشم باطن متوجه بودند امشب شب قدر است و فرشته ها را میدیدند که زمین نزول دارند و آیت الله قاضی او را با دو بزرگ دیگر از کمل شمرده اند.
آیت الله بهجت میفرمود کسی که اثبال سید را ندارد نمیپذیریم.
سخن بسیار است اما دوستان دقت کنیم با سواد صحبت کنیم در مورد بزرگان خودمون.
شیخ عباس هم با مدرک بگید کجا این حرفو زده و در مورد کی زده اصلا!!!
این نظر توسط محمد در تاریخ 1395/12/20 و 23:25 دقیقه ارسال شده است

دعایی بسیار عظیم الشان . حاجتمو از این دعا گرفتم . دعایی بسیار عظیم الشان .
این نظر توسط در تاریخ 1395/9/4 و 17:51 دقیقه ارسال شده است

سلام دعایخوبیهمن یه گرفتاری دارم خواهش میکنم برام دعا کنید انشا الاه گره از کار همه باز بشه ممنون
این نظر توسط حامد در تاریخ 1394/12/9 و 10:41 دقیقه ارسال شده است

عرض سلام و احترام من واسه حاجتی خوندم منتظر استجابتم.
این نظر توسط samadasgharpor در تاریخ 1394/8/23 و 18:56 دقیقه ارسال شده است

خیلی خوبه فقط سعی کنید خلاصه تربنویسیدکه درهرصفحه ای بیشتراز این متن جابشه
این نظر توسط نینا در تاریخ 1394/8/15 و 4:50 دقیقه ارسال شده است

با سلام..من ک بسیار ب این دعا اعتقاد دارم..
الانم چون دعامو گم کردم ار اینترنت واسه ی مهمم خوندم
این نظر توسط اشکان در تاریخ 1394/6/25 و 20:47 دقیقه ارسال شده است

بسیار مفید و با ارزش
انشاالله خدا بهتون پاداش اینکه چنین مطالبی رو نشر میدید ، با سربلندی در دنیا و عاقبت بخیری در آخرت بده.
این نظر توسط رضا در تاریخ 1394/4/4 و 1:20 دقیقه ارسال شده است

دوستان این دعای عظیم الشان را دست کم نگیرید چون اسم اعظم در آن نهفته است و هر خواسته مشروعی با خواندن این دعا مقرون به اجابت است التماس دعا
این نظر توسط محبوب در تاریخ 1394/3/15 و 16:51 دقیقه ارسال شده است

من واسه چندتا خواسته ام دعای صحیفه رو خوندم کارساز بود التماس دعا
این نظر توسط جلال در تاریخ 1393/8/22 و 19:19 دقیقه ارسال شده است

ممنون آقا.عالي بود.



نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی